Адзін зь лідэраў Маладога фронту, вызвалены 5 лютага, наведаў Камітэт абароны рэпрэсаваных «Салідарнасьць».

-Артур,вось ўжо тыдзень праведзены на свабодзе, якія першыя пачуцьці?

Проста цудоўныя, шчыра кажучы, ня чакаў убачыць такое вялікае
кола людзёў, якія хацелі б павіншаваць мяне. Толькі зараз уцяміў, што акрамя маіх паплечнікаў, за маё вызваленьне штодзень змагаліся шмат людзёў, у тым ліку і Камітэт “Салідарнасьць”. Збольшага дзякуючы іхнім намаганьням, касацыйная скарга 5 лютага была задаволена, і я выйшоў на свабоду. (Самі сябе называем змагарамі)

-Як лічыш, зьмянілася штосьці за два гады , што быў за кратамі?

-У грамадзтве ці ва мне? Адносна сябе скажу—нічога не зьмянілася. Ведаеце, калі б яшчэ год або тры быў у зьняволеньні—усё роўна выйшаў з тымі жа перакананьнямі наконт таго, чым мушу займацца.Вера у справядлівасьць нашай справы ў мяне непахісная.
Ёсьць такія словы: калі не я, дык хто жа? Гэта пра мяне. І,напэўна , пра ўсіх маладзевых актывістаў.
А вось зьмены ў грамадзтве, на мой погляд, відавочныя. Я мяркую па таму, што, калі ў 2006 я апынуўся ў СІЗА, то ў размове з сукамернікамі часьцяком спрачаўся, нешта даводзіў пра небходнасьць зьменаў. Авось зараз, нават на “хіміі”, з кім не пачнеш гаварыць, усе пагаджаюцца ,так жыць нельга больш.

-У “Маладым фронце”абмяркоўваеце шляхі ператварэньняў у грамадзтве?

-Ня толькі абмяркоўваем, але і робім пэўныя захады, каб кардынальным чынам ўплываць на сітуацыю ў краіне.
Зараз шмат гавораць пра эканамічныя ўмовы, а мы лічым галоўным, каб кіраваць краінай прыйшлі новыя людзі—шчырыя , ахвярныя—якія ў маральным, духоўным пляне былі б лепш тых, хто зараз пры ўладзе. Сярод такіх людзёў я бачу Аляксандра Мілінкевіча. А ўвогуле такіх людзёў усё больш робіцца. Яны ня хочуць трываць, калі ўлада іх зьняважае, зьнішчае іхныя правы . Гэта і студэнты, і прадпрымальнікі і іншыя сацыяльныя асяродкі, зь якімі працуе “Малады фронт”. Мы распаўсюджваем інфармацыю аб неабходнасьці свабоды—палітычнай, эканамічнай, асабістай, бо без яе нас зноў загоняць у стойла, у якім жылі нашыя дзяды і бацькі больш за семьдзясят гадоў.

-Грамадзкая дзейнасьць патрабуе шмат часу. Ці застаюцца вольныя гадзіны на асабістае жыцьцё, на вучобу, на каханьне?

-Зразумела, вучобу я не спыняў нідзе: ні на “хіміі”,ні ў ізалятары. Я разумею, што маладому палітыку неабходны ня толькі жыцьцёвы досьвед, але і высокакласная адукацыя. Зараз вучуся завочна на факультэце паліталёгіі ў ЭГУ.

Ну,а наконт асабістага жыцьця, я імкнуся пакуль не плянаваць нічога. Нешта плянаваць у сёньняшней сітуацыі—значыць падставіць пад пагрозу блізкага чалавека, які можа пакутваць з-за цябе. А я гэтага не хачу.